Bugün 6 Şubat.
Üzerinden üç yıl geçti ama bazı sabahlar hâlâ aynı sessizlikle başlıyor.
Aynı eksiklik, aynı sızı…
Çünkü acı, zamanla değil; hatırlanarak iyileşiyor.
O sabah sadece şehirler yıkılmadı.
Hayaller yarım kaldı, kelimeler boğazımızda düğümlendi.
Ama aynı enkazın içinden, insanlığın en saf hâli çıktı.
Birbirine tutunan eller, tanımadığına sarılan kalpler, “yalnız değilsin” diyen sesler…
Acı büyüktü, evet.
Ama umut da oradaydı.
Bir battaniyede, bir çorbada, bir omuzda…
Karanlığın içinden doğan ışık gibiydi.
Bugün kaybettiklerimizi rahmetle anıyoruz.
YORUMLAR