Babalar Günü geldi yine. Reklamlar, vitrinler, hediyeler… Herkes babasına bir şeyler almanın telaşında. Ama benim elim boş, gönlüm dolu. Çünkü bu yıl da sana hediye alacak bir yer bulamıyorum baba. Ne bir mağaza ne bir çiçekçi, yokluğunun yerini dolduramıyor.
Sana yazıyorum şimdi. Gökyüzüne mektup yazar gibi. Belki okuyamazsın, belki duyamazsın ama ben içimde birikenleri bir tek sana anlatabiliyorum. Çünkü hâlâ ne zaman daralsam, içimden “Babam olsa ne derdi şimdi?” diye geçiriyorum. Yokluğun içimde bir yankı gibi: Ne zaman sussam, seni duyuyorum.
Sen gittin ama sesin kaldı kulaklarımda. “Dikkat et kendine” deyişin, sessiz ama güçlü bakışların, arkamda duruşun… Bunlar hiç gitmedi. Biliyorum, sen yokken de yanımdasın. Dualarımda, gecelerimde, içimde bir sığınak gibi…
Zaman her şeyi unutturur derler. Oysa bazı şeyler zamanla büyür, unutulmaz. Senin yokluğun da öyle. Gün geçtikçe daha çok özlüyorum, daha çok eksiliyorum. En çok da sana “seni seviyorumdaha zor. Çünkü sen, aslında sadece bir baba değilmişsin. Güvenmişsin, sırtımda bir dağmışsın. Gittiğinde öğrendim bunları. Meğer ne çok alışmışım varlığına, ne çok güvenirmişim sessizliğine.
Bu Babalar Günü’nde sana bir hediye gönderemem belki ama bir dua yolluyorum gökyüzüne. Varlığın için, hayatıma kattıkların için, beni ben yapan duruşun için binlerce kez teşekkür ediyorum. Ve seni hiç bitmeyen bir özlemle, sevgiyle anıyorum.
Işıklar içinde uyu baba. Sen her zaman kalbimde, en özel köşedesin.
Süleyman Alkış’ a…
YORUMLAR