Zaman değişir, insanlar değişir, şehirler büyür, kelimeler kısalır, ilişkiler dijitalleşir… Ama bir şey var ki, her çağda insanın kalbinde aynı yoğunlukla yer eder: aşk.
Aşk, yalnızca bir duygu değil; aynı zamanda bir inanç meselesidir. Birine gönlünü açmak, ona güvenmek, onunla bir hayat kurabileceğine inanmak… Tüm bunlar, aslında kalbin cesaretidir. Çünkü aşk, sadece sevmekle kalmaz; aynı zamanda umut etmektir, beklemektir, bazen affetmektir.
Günümüzde çoğu kişi “aşka inancını kaybettiğini” söylüyor. Sebepler çok: Aldatılmalar, kırıklıklar, güven sarsıntıları… Ancak belki de asıl sorun, aşkı bir sonuç gibi görmekte yatıyor. Oysa aşk, bir süreçtir. Bir yolculuktur. Bazen iki kişinin, bazen tek bir yüreğin yolculuğu…
Aşka inanmak, hayal kırıklığına uğramayacağın anlamına gelmez. Ama her şeye rağmen sevmeye devam edebilmek, kalbinin hâlâ canlı olduğunu gösterir. İnanç da tam burada başlar. Göremediğini hissetmekte, anlam veremediğini beklemekte, yıkıldığında yeniden ayağa kalkmakta…
Belki de asıl mesele, aşkı bir peri masalı değil, bir insanlık hali olarak görebilmektir. Kusurlarıyla, inişleriyle, bazen sessizliğiyle bile sevebilmektir. Aşka inanç, bir mucize beklentisi değil; bir bağlılık, bir anlayış, bir sabır meselesidir.
Ve her ne olursa olsun, aşkı tamamen reddetmek… Bu, insanın en derin yönünü inkâr etmek olur. Çünkü ne kadar kaçsak da, içimizde bir yerlerde hâlâ inanmak isteyen bir kalp çarpar.
Aşka inanç, aslında insana inançtır. Ve belki de bu dünyada kaybetmememiz gereken en değerli şeydir.
Çünkü sonunda, hepimiz sevilmeyi değil, inanılası bir sevgiye layık olmayı ararı
YORUMLAR