KENDİNLE HELALLEŞMEK

İnsan bu dünyada en çok kimi ihmal eder dersiniz?

Kimi duymazdan gelir, kimin sesini bastırır?

Sabah uyanıyor, bir koşuşturmanın içine dalıyor ve gün bitene kadar oradan oraya savruluyoruz.

Kimseyi kırmayalım, işler aksamasın, etraftakiler memnun olsun derken zaman akıp gidiyor.

Peki, bu koşturmacanın ortasında kendi sesimizi en son ne zaman duyduk?

Çoğu zaman en büyük acımasızlığı dışarıya değil, dönüp kendi içimize yapıyoruz.

Başkalarına gösterdiğimiz anlayışın, sabrın ve şefkatin çeyreğini kendimize çok görüyoruz.

Yoruluyoruz, görmezden geliyoruz; kırılıyoruz, “hallederiz” deyip üzerini kapatıyoruz.

İçimizdeki o ince sızı ne zaman baş gösterse, onu dinlemek yerine günlük telaşların gürültüsüyle bastırmayı seçiyoruz.

Her gün biraz daha susarak, her gün biraz daha kendi hakkından vazgeçerek kendimizi yavaş yavaş eksilttik.

En büyük haksızlığı hep kendimize, en çok da sol yanımıza , kalbimize yaptık.

Geçtiğimiz Cuma günüydü: gürültü patırtı çekilip gece eve çöktüğünde, öylece kalakaldım.

Elim gayriihtiyari göğsüme gitti.

Derin bir nefes aldım ve içimden sessizce fısıldadım:

“Hakkını helal et kalbim, seni çok yordum…”

Gerçekten yorduk.

Taşıyabileceğinden fazlasını yükledik ona.

Kırıldı, “Bir şey olmaz, geçer” dedik.

Başkalarının canı sıkılmasın diye kendi içimizdeki yangınları söndürmeye yanaşmadık.

Hak etmeyene kapısını sonuna kadar açtık; yükünü alıp gidenlerin bıraktığı enkazı yine ona temizlettik.

Biz dünyayı memnun etme telaşındayken, kalbimiz içeride sessiz sedasız can çekişti belki de.

Her darbede bir ritim kaçırdı belki ama yine de pes etmedi.

Bizi ayakta tutmak için sessizce vurmaya devam etti.

Ben varım demek istedi…

Oysa sığınacağımız tek gerçek,kendi sol yanınımızı ihmal ettik.

Bugün bir an olsun durun.

Kalabalıkların sesini kısın ve içinize dönün.

Kalbiniz size kırgın mı, yorgun mu, yoksa sadece biraz insaf mı bekliyor?

Geç olmadan oturup bir helalleşin onunla.

Bu hayat yolculuğu bittiğinde, elimizde kalan en dürüst şahit yine kendi kalbimiz olacak.