Vatanı Sevmek: Kağıt’a Dökülen Akif, Toprağa Düşen Mehmetçik demektir.
Mart ayı, bu toprakların hafızasında sadece bir bahar başlangıcı değil; bir milletin “Bitti” denilen yerden nasıl doğduğunun, imkansızlığın imana nasıl boyun eğdiğinin ayıdır.
Bazı tarihler vardır ki sadece takvim yaprağı değil, bir milletin varlık mührüdür. Mart ayı bizim için; bir şairin ‘Korkma!’ nidasıyla titreyen kaleminden dökülen istiklal yemini ve Çanakkale’nin soğuk sularında yazılan bir fedakarlık destanıdır. Biri dilimizin marşı, diğeri toprağımızın tapusudur.
Takvimler Mart’ı gösterdiğinde, zihnimizde iki devasa abide yükselir: Biri dilimizde yankılanan İstiklal Marşı, diğeri ise boğazın sularına gömülen mağrur bir donanmanın ardından yazılan Çanakkale Zaferi.
Vatan sevgisi dediğimiz o yüce his, bu iki dönüm noktasında ete kemiğe bürünür.
Korkma! Diyen Bir Ses
12 Mart 1921’de, henüz savaşın dumanları tüterken Meclis kürsüsünden yükselen o ilk kelime aslında her şeyi özetliyordu: “Korkma!” Mehmet Akif Ersoy, o muazzam mısraları kalemiyle değil, milletin acısını ve umudunu bizzat ruhunda süzerek yazmıştı.
İstiklal Marşı, sadece bir milli marş değildir; bir halkın bağımsızlık tapusudur. Akif, vatan sevgisini “Hakkıdır, Hakk’a tapan milletimin istiklal” diyerek en yüksek mertebeye taşırken, bu sevginin sadece romantik bir duygu olmadığını, bir hak ve adalet meselesi olduğunu tüm dünyaya haykırmıştır.
”Size Ölmeyi Emrediyorum”
Bu haykırışın sahadaki karşılığı ise 18 Mart 1915’te Çanakkale’de verildi. Vatan sevgisi orada; üzerine kurşun yağarken bir adım geri atmayan on beşlilerin, sırtında 215 kıyye mermiyle devleşen Seyit Onbaşı’nın ve “Ben size taarruzu değil, ölmeyi emrediyorum” diyen Mustafa Kemal’in kararlılığında vücut buldu.
Çanakkale bize şunu öğretti: Vatan, üzerinde yaşadığımız toprak parçası değil; o toprak için can vermeyi göze alacak kadar büyük bir sevdanın adıdır. Eğer o gün o boğaz geçilseydi, bugün ne üzerinde özgürce yürüyeceğimiz bir toprağımız ne de gururla okuyacağımız bir marşımız olacaktı.
Bugün Vatanı Sevmek Ne Demektir?
Bugün vatanı sevmek, sadece şehitlerimizi anmak ya da milli maçlarda bayrak sallamak değildir.
Akif gibi: Doğruluğun, dürüstlüğün ve kalemin namusunu korumaktır.
Mustafa Kemal gibi: İleriyi görüp, kararlı olmaktır.
Çanakkale ruhu gibi: En zor zamanda bile “önce ben” değil, “önce memleketim” diyebilmektir.
Üretmektir: İşini en iyi şekilde yaparak ülkesini muasır medeniyetler seviyesine taşımaya çalışmaktır.
”Sahipsiz olan memleketin batması haktır; Sen sahip olursan bu vatan batmayacaktır.” Mehmet Akif Ersoy
Vatan sevgisi, geçmişe hürmet ama geleceğe karşı büyük bir sorumluluktur.
Vatan sevgisi dediğimiz o devasa duygu; sadece bir marşın mısralarında ya da tarihin sararmış sayfalarında kalan bir anı değildir.
O sevgi; Akif’in “Korkma!” derken titreyen sesinde, Çanakkale’nin soğuk sularına gömülürken son nefesinde “Vatan sağ olsun!” diyen yirmisindeki fidanın gülümsemesindedir.
Bizler bugün bu topraklarda nefes alabiliyorsak, birileri o gün nefesinden vazgeçtiği içindir.
Bastığın yerin sadece toprak olmadığını, altında binlerce isimsiz kahramanın kalbinin hâlâ vatan diye çarptığını hissettiğin an, gerçek vatanseverlik başlar.
“Vatanını en çok seven, görevini en iyi yapandır” Gazi Mustafa Kemal Atatürk
Emanetiniz, başımızın üstünde; ruhunuz, marşımızın her notasındadır.
YORUMLAR