İnsan, Ne Çok Konuşur Hiç Yaşamadığı Acılar Üzerine

İnsan…

Ne çok konuşur hiç yaşamadığı acılar üzerine,

Ne kolay horlar hiç bilmediği yaşamları,

Ne rahat küçük görür hiç yapmadığı gayretleri,

Sürekli yargılar hiç tatmadığı çaresizlikleri,

İnsan, her konuda bir sözü olan.

Sınırsız,hesapsız,hadsiz…

İnsan,her şeyi bilen ama kendini bilmeyen…

Hastalıklı…

Yıllar var ki kan, acı, gözyaşıyla sulanır topraklar

Analar acıyla emziriyor çocuklarını, akan süt değil sanki kanlı gözyaşı

Kadın olmanın yükleri, annesizlik, yoksunluk ve yalnızlık…

Milyonlarca çocuk yatağa aç giriyor, bir yatakları varsa.

Bombalar yağarken çadırlara…

İçindeki kırık dallara rağmen yeşermeye çalışma çabası…

Hayat bu hikayeler hep aynı başlamıyor

Mutlu sonla da bitmiyor..

Bir baba bağırıyor yardım eden yok mu?

Yıllarca biriktirdiği acılarını

Yaldızlı çokomel kağıtları gibi, tırnaklarıyla düzeltemiyor insan.

Her insanın bir hikayesi var…

Her insanın bir amacı, hedefi, dertleri, sıkıntıları var.

Ön yargılarımızı, kalıp düşüncelerimizi, toptancılığı bir kenara koyup

İnsanlara tepeden bakmadan , çıkar aramadan..

Belki de unuttuğumuz içimizde derin bir yerlerde kalan omasum, temiz vicdanlı insanı hatırlayarak hünerli bir usta gibi birlikte ve adilce üstesinden gelebiliriz.

Kaybolan o masumiyet ve insanlığın kaybını…

Bu utancı yok edebiliriz.

Kendi kavgalarımıza çocuklarımızı alet etmeyiz belki.

Çocukların yemek diye yenildiği bu modern çağda(!)

Ağlayalım; ağlayamazsak bile ağlar gibi görününelim…

Hiçbir şey olmamış gibi davranmak çok ağır…

Belki bu yüzyılın yitik insanlık onurunu biraz olsun kurtarırız.