Test İle Tost Arası

Test İle Tost Arası

Test ile tost arasında yitirdiğimiz çocuklarımız var bizim. Canımızdan can verdiğimiz uğruna neredeyse ömrümüzü harcadığımız çocuklarımız var. Genç kız ve genç delikanlılarımız var bizim. Hani yüzüne bakmaya kıyamadığımız Yusuf yüzlü çocuklarımız var farkında olamadan büyüyen.

Sabahın ilk ışıklarıyla okula giden, uzun bir süre okulda kalan ,sonra etüt, kurs, dershane ,özel ders sarmalında bütün enerjisini harcayan küçücük bedenlerinde kocaman çantalarla tost yiyerek test çözen çocuklarımız. Oyun oynayamayan,mevsimleri bilmeyen , misafir geldiğinde utanıp hoşgeldiniz diyemeyen olmamış olamamış çocuklarımız!Yarış atı gibi… Ne kadar eleştirsek te eğitimli yada eğitimsiz zengin yada fakir farketmeksizin çocuklarımızı bu mengeneye sokuyoruz. Artık birbirimizle ailecek geçirdiğimiz samimi mutlu günler çok uzak çocukluk hatıralarımızda kaldı sanki.

Anne ,baba, öğretmen olarak bu çocuklarımıza eğitim adına yaptığımız yanlışları eklemek istiyorum.

Çocuklarımızı ,güneşli,rüzgarlı,Soğuk,yağmurlu havalarda evden çıkarmıyoruz. Okula giderken kırk kat sarmalayıp gönderiyoruz, hiç titremiyorlar. Çocuklar hiç ıslanmıyorlar. Evden arabaya kadar üç metrelik mesafede şemsiyesini başına tutuyoruz. Saçına bir tek yağmur damlası düşürmüyoruz. Yorgunluk nedir bilmiyor çocuklar. İki adımlık mesafelere bile okul servisleri yada arabayla götürüyoruz, aman yorulmasınlar diye. Sanki biz öğrenci olmadık,okula hep arabayla gittik! En güzel anılar okul yolunda geçerdi oysa,deneyimler…

Yokluk nedir bilmiyorlar, daha istemeden her şeyi önlerine sunuyoruz. Bu yüzden varlığın kıymetini bilmiyorlar. Seçenek o kadar çok ki seçim yapmakta zorlanıyorlar.Tabi biz seçmelerine bile izin verirsek. Çocuklar hissetmiyor yaşamı. Açlığı bilmedikleri için açlara acımıyor, üşümek nedir bilmedikleri için sokaktaki evsizleri umursamıyor. Hayatlarının merkezindeki tek şey eğlenmek. Eğlenemedikleri tüm zamanları kendilerine bir işkence olarak görüyorlar. Kendileri için yapılan fedakârlıkların hiç farkında değiller.( Milli Eğitim Müfettişi Doğan CEYLAN in Raporu) Çocuklarımızı gençlerimizi odalarından çıkarıp, salona getirmemiz gerekiyor. Cep telefonlarını günün belli saatlerinde mutlaka ama mutlaka bir kenara bırakmalı. Her gün en az bir öğün ailece yemek yemek gerekiyor. Yine her gün çocuklarımıza vakit ayırmak gerekiyor. Kitap kokusu nedir? Unuttuk. Her aile kısa da olsa bizim olan yazarları ayırdetmeksizin bir çok şair ve yazarın eserlerinden kısa bölümleri ailece okuyup paylaşmalıyız.

Kitap okuyan, okuduğunu anlayan, anladığını yorumlayan çocuk yada genç  basarılı olur. Beraber film izlemenin keyfine varılmalı. (çok kaliteli filmler var) Aksi takdirde söylüyorum korkunç bir gelecek bizi bekliyor. Araştırmalara göre yeni nesil en fazla başparmağını kullanıyor. Gençlerin çoğu kafasında kapşonu çekmiş sınıfta bile böyle oturuyor. Karanlığa özlem gibi kasvetli bir durum gözlemliyorum. Bu “Bırakalım yapsınlar ,bırakalım gezsinler” söylemine bir son vermemiz gerekiyor.

Yatay yapılaşma olmadığı için mahalle kültürünü yitirdik. Mahallede herkes bir yaşardı zengin de olsa fakirde olsa aynı mahallede kalınır birlikte yaşanırdı. Olaylar karşısında ortak tavır geliştirilirdi. Herkes herkesin çocuğuna söz söyleyebilir davranışlarını düzeltebilirdi. (şimdilerde bir şey söylenemiyorhatta anne ,baba ,öğretmen bile söyleyemiyor)  Eski geniş aile ve eğitim sistemi, eski aile yapısı da yok artık.

Kalpler gittikçe uzaklaşıyor. O yüzdendir ki sesimizi duyurmak için bağırarak konuşuyoruz… Görsellik, beğenilme ön planda maalesef. Anı yaşamıyoruz. Anlar biriktirmiyoruz. Anı görüntülüyoruz. Beraber, dokunarak yüz yüze dediğimiz kaliteli vakit geçirmek amacı gütmeliyiz. Ailece yapabileceğimiz etkinlikleri düzenli hale getirmenin önemini yaşadıkça daha iyi anlayacağız.

Dijital bağımlılık ,cinsel istismarlardan, aile içi iletişimsizlikten, dağılan yuvalardan daha bahsetmedim bile…

Ümitsiz olmamak gerekir. Bir karar alalım. Bir aile toplantısı yapalım.

Hayatın anlamını kaçırmayalım!